آیا خداوند واقعاً اجازه می‌دهد جنگ رخ دهد و چرا صلح این‌قدر طول می‌کشد؟، قسمت ۱ از ۴

سلام. عشق نثار همهٔ انسانهای نیک توسط رحمت خدا، روحهای خوب و دیگر "وجودهای بهشتی" در این جهان - فقط چیزی میگویم چون شما آنجا هستید. می‌خواستم چیزی را به بینندگانمان و بویژه به شاگردان خدا تحت تعلیم من، گزارشی دهم. درمورد صلح جهانی، فقط خودِ صلح جهانی- نه اینکه دربارهٔ جهان وگانِ حرف بزنیم- خیلی‌ها بنوعی جناب رئیس‌جمهور ترامپ را بابت تأخیرِ مذاکرات صلح با روسیه مقصر می‌دانند، منظورم مقامات روسیه است. مردم روسیه هیچ ربطی به این ماجرا ندارند. آنها جنگ نمی‌خواهند. جنگ هیچ فایده‌ای برایشان ندارد. از وقتی جنگ شروع شد، کسب‌وکار و همه‌چیز از بین رفت. شرکت‌های بزرگ، سرمایه‌گذاران بزرگ، همگی به تدریج از روسیه خارج شدند و رفتند جای دیگری تا در کشورهای دیگر رونق اقتصادی ایجاد کنند. این برای مردم روسیه خیلی غم‌انگیز است. واقعاً دلم برای روس‌ها می‌سوزد، چون آنها جنگ را نمی‌خواهند. فقط بعضی رهبران رده‌بالای روسیه هستند که جنگ را شروع کرده‌ و ادامه می‌دهند. و هرچقدر هم رهبران دیگر تلاش کنند صلح را به رهبران روسیه پیشنهاد دهند، صلح هنوز برقرار نشده.

اما شما نباید رئیس‌جمهور ترامپ را سرزنش کنید. رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بودن دشوارترین مسئولیتی است که یک نفر می‌تواند بپذیرد. هر رئیس‌جمهور دیگری هم سختی و دردسر زیادی دارد، اما در مقایسه با ریاست‌جمهوری آمریکا راحت‌تر است. او، رئیس‌جمهور و کارکنانش، کارمندانش، یاری دهندگانش، مشاورانش و غیره، تلاش می‌کردند و هنوز هم سخت می‌کوشند تا از طریق اوکراین (یورین) صلح را به جهان بیاورند. و مردم اوکراینی (یورینی) هیچ تقصیری در این تأخیر و جنگِ روسیه ندارند. آنها هرگز این را نمی‌خواستند. آنها مردمی صلح‌جو هستند. کار خودشان را می‌کنند و غالباً روی زمین‌هایشان زراعت می‌کنند تا مردم خودشان را سیر کنند و با جهان، سختکوشی و شوقشان را در کارِ روزانه کشاورزی به اشتراک بگذارند. آنها هرگز به این فکر نمی‌افتند که بروند به کسی شلیک کنند یا کسی را بکشند. پس مردم روسیه را سرزنش نکنید، مردم یورینی (اوکراینی) را سرزنش نکنید. نام کشورشان اوکراین است. من آن را به یورین تغییر دادم. بهتر است. طوری که انگار می‌توانند خودشان بر کشورشان حکومت کنند- نیازی نیست کسی دیگر بیاید و مردمشان را بکُشد و چیزهایشان را بدزدد و غیره، به هر دلیلی یا حتی بی‌هیچ دلیلی.

مسلماً، از همه کمتر، رئیس‌جمهور ترامپ سزاوار سرزنش است. به نظر من او کارآمدترین و سختکوش‌ترین رئیس‌جمهوری است که می‌شناسم. بهرحال من رئیس‌جمهورهای زیادی را نمی‌شناسم، اما بر طبق همه گزارش‌هایی که در اخبار می‌خوانیم، به نظر می‌رسد او کوشاترین رئیس‌جمهور باشد. خب، شاید او رئیس‌جمهوری کوشا است، بسیار، بسیار کوشا. و دست‌کم یکی از کوشاترین، سختکوش‌ترین و یکی از رؤسای‌جمهوری است که مردمش او را خیلی دوست دارند. او بیش از نهایتِ توانش، تلاش کرد. در ضمن، من هم از ایشان تشکر می‌کنم، از رئیس‌جمهور ترامپ، بابت اینکه این‌قدر سخت تلاش میکند و این‌همه کار سنگین را برای مردم آمریکا به دوش میکشد، همچنین برای کشورهای نیازمند در اوضاع بحرانیِ این روزها، مثل مردم یورینی (اوکراینی) و مردم روسیه. شهروندان هر دو کشور به‌شدت رنج می‌برند و اصلاً نباید اینگونه می بود. و اصلاً نباید چنین وضعی پیش می آمد، چون من واقعاً مردم روسیه را دوست دارم- آنها خیلی صریح هستند. آنها کار خودشان را می‌کنند. بگذریم.

در واقع حتی نمی‌توانید هیچ رهبری را هم سرزنش کنید. قبلاً هم گفتم، این کارماست. دلیلش اینست که ما، همهٔ ما، شهروندان این جهان، به امور دنیوی درست رسیدگی نمی‌کنیم. کشورهای زیادی، از جمله آمریکا، بیش از همه، واقعاً خیلی سخت تلاش می‌کنند تا برای اوکراین یا یورین، صلح بیاورند و برای هر دو کشور، روسیه و اوکراین (یورین)، صلح بیاورند. اما انگار آن‌طور که می‌خواستیم خیلی سریع پیش نرفت. حتی بنظر می آید تضمینی هم [برای توافق] نیست که پذیرفته شود- این سازش، این توافق بین دو کشور. پس کل جهان خیلی، خیلی ناامید است چون جنگ روی همه‌چیز تاثیر می‌گذارد، نه فقط روسیه، نه فقط اوکراین (یورین). اقتصاد، آسایش، امنیت، هرچیزی که نوع بشر می‌خواهد داشته باشد، با شدتی فراتر از قبلِ جنگ، در حال فروپاشی است.

کشورهای ما همیشه آن‌طور که می‌خواهیم عالی نبوده‌اند، بخاطر کارمای کشتار. قبلاً هم گفتم- کشتنِ اشخاص- حیوانِ بی‌گناه و پاک، کشتنِ کودکان (سقط جنین) و غیره. حالا، چه کسی مقصر است؟ در این جهان، ما افراد بسیاری داریم، گروه‌های بسیاری، نهاد‌های بسیاری، کشورهای بسیار و نظام‌های سیاسی بسیاری داریم. اما جدا از آن، پشتِ همه آن‌ها، نظام‌های دیگری هم داریم، برخی نظام‌های موازی هستند که آنها هم بر نظام‌های جهانی و تندرستی ما اثری بزرگ و عظیمی می‌گذارند. اما مسئله اینست که خودِ ما انسان‌ها در این جهان، به اندازهٔ کافی تلاش نمی‌کنیم تا این دنیا را در هماهنگی نگه داریم- بواسطه شفقت نداشتن، بواسطه انسان واقعی نبودن، آن انسان دلسوزی نبودن که باید باشیم.

ما، تیم بهشتی، که خودم هم جزو آنها هستم، در کنار هم و ورای آن کار کرده‌ایم، و نه فقط در کنار هم، بلکه بالاتر از نظام این جهان - تا سعی کنیم آنرا بهبود بخشیم، تا کمک کنیم. نه فقط پشتیبانی معنوی، بلکه همچنین از نظر سیاسی. چون ما، "وجودهای بهشتی"، نمی‌توانیم فقط کنار بایستیم و تماشا کنیم که انسان‌ها چطور به دست برخی انسان های پست تر یا آنهایی که اصلاً انسان نیستند، دچار رنج شوند، کسانی که سخت تلاش می‌کنند بر بسیاری از رهبران رده‌بالای جهان تاثیر بگذارند تا با هم هماهنگ نباشند، تا با هم در صلح نباشند. آنها سخت تلاش می‌کنند تا در این جهان آشوب ایجاد کنند. مایا این‌طور کار می‌کند. نیروی توهم این‌گونه عمل می‌کند- شما به آن می‌گویید نیروی منفی. کارشان همین است؛ آنها از آشوبی که برای مردم، مردم بی‌دفاع ایجاد شده لذت می‌برند.

حتی رهبران جهان، بسیاری‌شان در برابر این شرایط ناتوان‌اند، چون قدرت کافی ندارند تا در برابر این نظام‌های شیطانی بایستند. آنها قدرت دارند؛ قدرت عظیمی دارند. قدرت خدا، برکت خدا، رحمت خدا، خصوصیت ِخدایی را درون خود دارند، اما این ها همه، بسته مانده است چون نمی‌دانند چطور بازش کنند. یا باور ندارند که چنین چیزهایی وجود دارد. بهرحال نمی‌دانند چطور از آن استفاده کنند. در نتیجه همه چیز باید مثل یک ابزار معامله باشد، یا بواسطه خشونت، یا دردسرسازی، با استراتژی غلبه بر مخالفان برای پیروزی، یا چطور بر کشورهای ضعیف‌تر غلبه کنند و غیره. مایهٔ تأسف است چون تمامی انسان‌ها از قدرت الهی در درون خود بهره‌مندند. فقط با تکامل بالاتر، روشن ضمیریِ بالاتر، تمركز عمیق‌تر در درون- درون یک موجودِ به اصطلاح انسانی- یک انسان میتواند بفهمد چطور با هر موقعیتی کنار بیاید، چگونه ارزش دیگران را بعنوان موجوداتی مقدس درک کند، و چطور صلح بیافریند، صلح را حفظ کند و کمک کند و جایگاه همدیگر را در کیهان بالا ببرند؛ چطور درک کند که همه به هم مرتبط‌اند.

من فقط دربارهٔ انسان‌ها حرف می‌زنم، اما ما با اشخاص- حیوان و دیگر موجوداتی که چشم انسان نمی‌تواند ببیند هم مرتبط هستیم. توضیح دادنِ این چیزهای انتزاعی خیلی سخت است. فقط وقتی واقعاً روشن‌ضمیر باشید، آن‌وقت می‌توانید با "چشمِ" درونی‌تان ببینید، آن که چشم حقیقی است. چیزهایی که با گوش می‌شنویم و چیزهایی که با این چشم‌های فیزیکی می‌بینیم، چیزهای واقعی نیستند. فقط وقتی با چشمِ واقعی می‌بینید که ما به آن چشم خرد یا چشم سوم می‌گوییم، و فقط وقتی با گوشِ واقعی می‌شنویم، که برای شنیدنِ حقیقت نیازمند به این گوش فیزیکی نیستیم، آن‌وقت می‌توانیم جهان واقعی را ببینیم. [آن‌وقت] ما جهان واقعی را می‌شناسیم. برای همین است که از زمان‌های باستان، مردم می‌رفتند و دنبال یک استاد روشن‌ضمیر می‌گشتند، استاد توانمندی که بتواند راه را نشانشان بدهد- این که چطور با جهان واقعی ارتباط برقرار کنند.

"این تیم بهشتی"، که خودِ من هم جزوشان هستم، پشت‌سر شما، خیلی سخت کار کرده‌ایم، ببخشید، تا به مشکلات زیادی رسیدگی کنیم، تا گره‌های زیادی را باز کنیم، تا گفت‌وگو کنیم، تا راه‌حل‌ها را آغاز کنیم، تا موانع را کمتر کنیم و انرژیِ صلح‌آمیز بیشتری را در این جهان پرورش دهیم تا صلح بیاید و پایدار بماند. ما واقعاً نمی‌توانیم به کسی جز خودمان تکیه کنیم. باید همان چیزی باشیم که از دیگران می‌خواهیم، اما باید اول خودمان آنرا داشته باشیم تا دیگران بتوانند کمک کنند. این "تیم بهشتی" و من، خیلی سخت کار می‌کنیم. آن صرفاً شبیه نشست‌های دیپلماتیک رهبران جهان نیست، یا مذاکرات بین کشورها یا دولت‌ها. نه، نه. آن فقط یک بخش است، بخش کوچکی. بخش بزرگتر، مربوط به عالمِ درون است- طوری که من و این "تیم" باید برویم دنبال علت اصلی.

Photo Caption: "خدا زیبایی را در همهٔ رنگ‌ها می‌آفریند"

دانلود عکس