Szczegóły
Pobierz Docx
Czytaj więcej
W każdym z nas tęsknota za dobrem jest często hamowana przez złą karmę. Chęć zmiany postępowania często ustępuje pod naporem burzy namiętności. Im bardziej ktoś walczy, tym bardziej się uwikła. Romans i karmiczne długi codziennego przetrwania przytłaczają człowieka; wszystko to oblega i ogranicza życie człowieka, jakby uwolnienie się z ziemskiego więzienia było niemożliwe. O Buddo na promiennym podium wysoko w górze, jestem tak zagubiona, potykając się na ciemnej drodze! Chcę być pobożna, ale wydaje się to poza moim zasięgiem, Chcę być cnotliwa, ale zawsze popełniam błędy i pomyłki. Wiele razy powtarzam sobie, że muszę pokutować, Ale więżące mnie więzy wzywają mnie do reinkarnacji. Moja ziemska szata podarta na wietrze i błyskawicach, Jakże pragnę uchwycić róg świętej szaty Buddy! Po raz kolejny dryfuję bez celu w oceanie życia. Zdezorientowana, niepewna kierunku... W nocy wciąż śnię o chwale i osiągnięciach, Tylko po to, by obudzić się i stawić czoła rzeczywistości frustracji białego dnia! Koszmary są jak ciężkie zasłony zaciemniające moją mądrość, A nieszczęścia chwieją moją wiarą. Bezbronna, mierzę każdy chwiejny krok, Polegając na świetle nauk Buddy, które prowadzą mnie przez korytarze ignorancji. Wielokrotnie chcę zerwać wszelkie przywiązania, Lecz moje serce wciąż trzyma się starych więzów karmicznych. Namiętność tka swą sieć, codzienne przetrwanie krępuje moje członki! Im cięższa walka, tym głębsze uwikłanie... O Buddo na cudownym podium, jestem tak zagubiona w niezliczonych światach nieszczęścia. Chcę być szlachetna, ale dlaczego jestem tak marna? Pragnę wyzwolenia, lecz ciągle tonę... Każdy kolejny dzień staje się coraz bardziej ponury. Widok Buddy jest tak nieuchwytny, jak chmury wysoko nad nami! Najpiękniejszym okresem w życiu człowieka są lata szkolne. Jak wschodzący księżyc, rozkwitające kwiaty, duch jest czysty i pełen marzeń: Przyozdobiona hojnym uśmiechem, Podskakuje lekko jak ptak na wyschniętym korycie strumienia. To moja ukochana na ścieżce dziś rano. Bryza jest w jej duszy, księżyc jest na jej ustach. Mając piętnaście lat, jej jedwabiste włosy tańczą, gdy jest w mieście. Ona przynosi do miasta radość dzikiej przyrody. Na niebieskim rowerze maluje sylwetkę odświętnej łódki. Dając ogrodowym kwiatom i ptakom oczu pełnych spokoju. Poprzez rezonans swych kroków wysyła melodie. W jej młodzieńczych ramionach obejmowały się lazurowe chmury. Do mojej jałowej duszy spływa pełen miłości głos wiary. Morze jest w jej rękach, a także fale, Więc zamieniam się w wyspę otoczoną ze wszystkich stron. A jej oczy, niczym wzbierające fale, są coraz bardziej romantyczne. Jak świerszcz ze zranionymi skrzydłami o świcie, patrzę na nią i chłonę każdą nocną kroplę rosy. Niespodziewanie poczułem puls ziemi pod stopami. I nagle przypominam sobie parę białych skrzydeł w mojej duszy... Przyozdobiona hojnym uśmiechem, Podskakuje lekko jak ptak na wyschniętym korycie strumienia. To moja ukochana na ścieżce dziś rano. Bryza jest w jej duszy, księżyc jest na jej ustach. Od wieków uczucia miłości i tęsknoty głęboko poruszają nasze serca, lecz znalezienie prawdziwej miłości często jest zupełnie inną sprawą. Nasza rodzina i przyjaciele, choć są dla nas najważniejsi i najcenniejsi, nie mogą zastąpić miłości naszego życia. Królowa Kier jest Asem Smutku. Ona jest tu dzisiaj. Jutro jej nie będzie. Młodych mężczyzn jest mnóstwo, lecz zakochanych mało. Jeśli moja miłość mnie opuści, co mam zrobić? Kocham mojego ojca. Kocham moją matkę. Kocham moich braci. Kocham moje siostry. Kocham swoich przyjaciół i krewnych, również. Lecz porzucam ich wszystkich, aby pójść z Tobą. Jeśli są skarby w tamtych górach, gdzie złoto i srebro, można policzyć nie mógłbym ich policzyć, myśląc o tobie, moje serce jest tak pełne, że nie mogę nic widzieć. Życie ma w sobie wiele smutku w całej swojej rzeczywistości. Można tylko marzyć o ukojeniu serca, które przeszło przez burzliwe niebo i mgliste wspomnienia. „Wczoraj w nocy śniło mi się, Że zostawiłem za sobą kurz życia, Lekko krocząc do raju, Beztrosko, choć raz” Z głębin iluzji uwalniamy się od więzów życia, by powrócić do lekkości beztroskich chmur i wiatru. Wczoraj w nocy, śniłem O spokojnych prześcieradłach i poduszkach, Gdy zapach drzewa sandałowego unosił się w powietrzu. Szczery był czas, Kiedy byliśmy jeszcze razem, Kiedy nasza miłość trwała wiecznie, Kiedy nasza miłość trwała wiecznie. Wczoraj w nocy śniło mi się, Że zostawiłem za sobą kurz życia, Lekko krocząc do raju, Beztrosko, choć raz. Na pachnącym zboczu wzgórza -- Już nie ma udręki i smutku! Dziś wróciłem do domu. Górski deszcz pada nieustannie, Koła toczą się po samotnej ścieżce. Chmury wiszą żałośnie, zapraszając do snów, Wykwintnych wizji, By zapomnieć o iluzorycznym świecie ludzi. Kochana! Moja ukochana! Rzeka płynie niestrudzenie, Szukając ukochanego portu z dawnych lat, Gdzie długie dni będą rozkoszne, Ludzki los będzie zadowolony, A wszelkie skargi ucichną Wczoraj w nocy śniło mi się, że jestem łabędziem, Szybującym ponad górami, Pijącym śnieg, Kąpiącym się w tęczy. Znów czuję się wolny.
